จากวันนั้น จนถึงวันนี้

*ทดลองเขียน ยังไม่ใช้จริงนะจ๊ะ*

ตอนนี้ทุกคนกำลังทำอะไรกันอยู่นะ ...

เคยนึกถึงช่วงเวลาในตอนนั้นบ้างไหมนะ
ที่ไม่ต้องกังวลอะไรกันรึเปล่า
ถึงเราจะเติบโตมากมายเท่าไหร่
มีปัญหามากมายที่ต้องแบกเอาไว้บนบ่าจนหนักแทบทนไม่ได้ขนาดไหนก็ตาม
เพื่อนสมัยเด็กในตอนนั้นของเรา ในสายตาของเพื่อนๆเรานั้น
ตัวตนของเราก็ยังคงเป็นเด็กประถมคนเดิม
เป็นเด็กซนๆที่ป่วนไปทั่วโรงเรียน
แอบปีนรั้วออกไปนอกโรงเรียนบ้าง
แอบเก็บกระท้อนหน้าบ้านอาจารย์กันบ้าง
ทั้งๆที่ในความทรงจำเหล่านั้นแล้วเราจะจำแทบไม่ได้เลยว่า
กระท้อนที่ช่วยกันเก็บในวันนั้น มันเปรี้ยวจนแทบกินไม่ได้
สิ่งหนึ่งที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำ
ที่แม้ว่าตอนนี้จะอาจจะซีด จนเป็นสีเทาจางๆ
ไปแล้วก็ตามก็คือ เสียงหัวเราะของพวกเราในวันนั้น

วีรกรรมแสบๆที่เราเคยทำร่วมกันมา แก๊งค์เรียนพิเศษหลังเลิกเรียน
เด็กแสบประจำห้อง อาจารย์วิทย์ที่เคยร้องให้เพราะพวกเรา
ยังจำได้รึเปล่า..


สิ่งที่ชั้นเขียนเอาไว้ในบันทึกวันที่เราจบการศึกษา
จากโรงเรียนอันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรานั้น
ได้บรรยายถึงความเงียบเหงาหดหู่เอาไว้ได้เป็นอย่างดี
ในวันนั้น พวกเราแทบไม่ได้เอ่ยคำลากันมากเท่าไหร่นัก
อาจเป็นเพราะว่า ในใจของพวกเราอาจรู้ดีว่า
ในวันนี้เราจากกันไป แต่ซักวันนึงเราอาจจะกลับมารวมกันอีกครั้ง

ถึงเพื่อนๆที่รัก ขอแค่เรายังนึกถึงกัน เรายังมีกันและกันอยู่ในใจเสมอมา
ถึงตอนนั้น ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน จะเป็นอะไร ขอให้จดจำเอาไว้เสมอว่า
พวกเรายังคงเป็นเพื่อนกันเหมือนตลอดมา และตลอดไป